DHAULAGİRİ DAĞI

Dhaulagiri en yüksek, dünyanın yedinci dağ olan (26.795 ft) bir metre 8167 de on dört bin üzerinde sekiz metre . Dhaulagiri was first climbed May 13, 1960 by a Swiss/Austrian expedition. Dhaulagiri ilk bir İsviçre / Avusturya seferi tarafından May 13, 1960 tırmandı oldu.
The mountain's name is धौलागिरी (dhaulāgirī) or धवलागिरी (dhawalāgirī) in Hindi and Nepali . Dağın adı olup धौलागिरी (Dhaulagiri) धवलागिरी (Dhawalagiri) veya Hintçe ve Nepalce . This comes from Sanskrit where धवल (dhawala) means dazzling, white, beautiful [ 2 ] and गिरि (giri) means mountain. [ 3 ] It is often called Dhaulagiri I , denoting the highest summit in its massif called Dhaulagiri Range ( Nepali : श्रृंखला , shrinkhalā), Dhaulagiri Himāl ( Nepali : हिमाल​ ) or The Dhaulagiris . Bu gelen Sanskritçe nerede धवल (dhawala) beyaz anlamına gelir göz kamaştırıcı, güzel [2] ve गिरि (giri) dağ anlamına gelir. [3] Bu benim olduğunu Dhaulagiri sık sık denilen en yüksek ifade eden zirve kendi içinde masifi denilen (Dhaulagiri Range Nepalce : श्रृंखला , shrinkhalā), Dhaulagiri Himāl ( Nepalce : हिमाल) veya Dhaulagiris. This massif extends 120 km from the Kali Gandaki River west to the Bheri . Bu masifi km mesafede 120 uzanan Kali Gandaki Nehri batı Bheri . Dhaulagiri I is the easternmost high peak. Dhaulagiri ben doğudaki yüksek doruğudur.
Annapurna I (8,091m/26,545ft) is only 34 km. Annapurna I (8.091 m/26, 545ft) km sadece 34. east of Dhaulagiri I. The Kaligandaki River flows between through its notable gorge , said to be the world's deepest. I. doğusunda Dhaulagiri Kaligandaki Nehri onun üzerinden arasında akan önemli geçit , söylenen dünyanın en derin. The town Pokhara is south of the Annapurnas, an important regional center and the gateway for climbers and trekkers visiting both ranges as well as a tourist destination in its own right. Kasaba Pokhara ve dağcılar için güneyinde Annapurnas, önemli bir geçit ve bölge merkezi yürüyüşçülerin sağ ziyaret hem aralıkları hem de kendi hedefi olarak bir turist.

 Dhaulagiri Range looking west from Poon Hill. Dhaulagiri Range Poon Tepesi'nden batıya bakıyor. Contents Içindekiler  [hide]
1 Geography 1 Coğrafya
1.1 Geographic History 1.1 Coğrafi Tarihi
2 Dhaulagiri I Climbing History Ben Tırmanma Tarihi Dhaulagiri 2
2.1 Partial Timeline 2.1 Kısmi Timeline
3 Other peaks in the Dhaulagiri Himalaya Dhaulagiri Himalaya 3 Diğer zirveleri
3.1 Climbing History 3.1 Tarih Tırmanma
4 References 4 Referanslar
5 Sources 5 Kaynakları
6 External links 6 Dış bağlantılar

 Geography [ Coğrafya]  Geographic ,History Coğrafi Looking north from the plains of India, most 8,000 metre peaks are obscured by nearer mountains, but in clear weather Dhaulagiri is conspicuous from northern Bihar and as far south as Gorakhpur in Uttar Pradesh . Hindistan ovasından kuzeye bakarken, çoğu 8000 metre tepe ama, dağlar yaklaştıkça tarafından gizlenmiş hava açık Dhaulagiri kuzey gelen göze çarpıyor Bihar  ve uzakta güneyde olarak Gorakhpur içinde Uttar Pradesh . In 1808 AD survey computations showed it to be the highest mountain yet surveyed .  This lasted until 1838 when Kangchenjunga took its place, followed by Mount Everest in 1858. 1808 yılında AD anket hesaplamaları gösterdi olmasını en yüksek dağ henüz araştırılan .  Bu 1838 yılına kadar süren Kangchenjunga yerinde izledi onun aldı Everest Dağı'na 1858 yılında.
Dhaulagiri's sudden rise from lower terrain is almost unequaled. alt arazi gelen Dhaulagiri ani yükselişi neredeyse eşsiz. It rises 7,000 metres from the Kali Gandaki River 30 km to the southeast. O güneydoğusunda Kali Gandaki Nehri 30 km mesafede 7000 metre yükselir. The South and West faces rise precipitously over 4000 metres. Güney ve Batı 4000 metrenin üzerinde dik yükselişi ile karşı karşıya. The south face of Gurja Himal in the same massif is also notably immense. Aynı masifi Gurja Himal güney yüzü de özellikle çok büyüktür.
 Dhaulagiri I Climbing History [ değiştir Tarihi Tırmanma] Ben Dhaulagiri 
 Dhaulagiri I in October 2002. Dhaulagiri Ben Ekim 2002'de. Northeast Ridge is the right skyline. Kuzeydoğu Sırtı doğru ufuk çizgisi olan. Most ascents have followed the Northeast Ridge route of the first ascent, but climbs have been made from most directions. En rampalar, ancak ilk tırmanışın Kuzeydoğu Sırtı rota izlemiştir en yönden yapılmıştır tırmanıyor. As of 2007 there had been 358 successful ascents and 58 fatalities. Between 1950 and 2006, 2.88% of 2,016 expedition members and staff going above base camp on Dhaulagiri I died. 2007 ve ölümlerin 58 yanımda oldu 358 başarılı tırmanış.  2006 tarihleri ​​arasında 1950 ve ve personeli 2,88% of 2016 sefer Dhaulagiri üzerinde kamp yukarıda gidiyor ben öldü. On all 8,000 metre peaks in Nepal the death rate was 1.63%, ranging from 0.65% on Cho Oyu to 4.04% on Annapurna I and 3.05% on Manaslu . Nepal 8000 metre tepe tüm günü ölüm oranı% 0.65 arasında değişen% 1.63 idi Cho Oyu üzerinde Annapurna ile% 4,04 ben 3,05 ve% Manaslu .
[ edit ] Partial Timeline [ değiştir Timeline] Kısmi 1950 - Dhaulagiri I reconnoitered by a French expedition led by Maurice Herzog . 1950 - Dhaulagiri ben başkanlığındaki Fransız ekip tarafından reconnoitered Maurice Herzog . They they did not see a feasible route and switched to Annapurna, where they made the first ascent of an 8000 m peak . Onlar rota uygun bir vermedi bakın ve bir ilk çıkış açık için yaptıkları, Annapurna 8000 m tepe .
1953-1958 - Five expeditions attempt the North Face, or "Pear Buttress", route. 1953-1958 - Beş sefer, ya da, North Face rota "Armut Payandalı" girişimi.
1959 - An Austrian expedition led by Fritz Moravec makes the first attempt on the Northeast Ridge. 1959 - sefer tarafından Avusturyalı bir Fritz Moravec Ridge üzerinde Kuzeydoğu çaba ilk.
1960 - Swiss/Austrian expedition led by Max Eiselin, successful ascent by K. Diemberger, P. Diener, E. Forrer, A. Schelbert, Nyima Dorje, Nawang Dorje on May 13. 1960 - Max Eiselin, 13 Mayıs K. Diemberger, P. Diener, E. Forrer, A. Schelbert, Nyima Dorje, Nawang Dorje tarafından başarılı çıkış önderliğinde İsviçre / Avusturya seferine. First Himalayan climb supported by a fixed-wing aircraft , which eventually crashed in Hidden Valley north of the mountain during an approach and was abandoned. tarafından desteklenen bir tırmanış Himalaya ilk sabit kanatlı uçak terk yaklaşım bir dağ sırasında Vadisi kuzeyinde Gizli çöktü de sonunda oldu ve. [8]
1969 - Americans, led by Boyd Everett, attempt the Southeast Ridge; seven team members, including Everett, are killed in an avalanche . 1969 - Güneydoğu Sırtı girişimi Amerikalılar, led tarafından Boyd Everett; üyeleri dahil Everett ekip yedi, bir öldürüldü çığ .
1970 - second ascent, via the Northeast Ridge by a Japanese expedition led by Tokufu Ohta and Shoji Imanari. 1970 - Tokufu Ohta ve Shoji Imanari liderliğindeki bir Japon ekip tarafından Kuzeydoğu Sırtı üzerinden ikinci çıkış. Tetsuji Kawada and sherpa Lhakpa Tenzing summit. [ 9 ] Tetsuji Kawada ve Sherpa Tenzing Lhakpa zirvesi.1973 - American team led by James Morrissey makes third ascent via the Northeast Ridge. 1973 - James Morrissey liderliğindeki Amerikan takımı Kuzeydoğu Sırtı üzerinden üçüncü çıkış yapar. Summit team: John Roskelley, Louis Reichardt, sherpa Nawang Samden. Zirve ekibi: John Roskelley, Louis Reichardt, Sherpa Nawang Samden.
1975 - Japanese team led by Takashi Amemiya attempt Southwest Ridge (also known as the South Pillar). 1975 - Takashi Amemiya girişimi Güneybatı Ridge liderliğindeki Japon ekibi (aynı zamanda Güney Pillar olarak da bilinir). Six are killed in an avalanche. Altı bir çığ öldürüldü.
1976 An Italian expedition makes the fourth ascent. 1976 İtalyan sefer dördüncü çıkış yapar.
1977 An international team led by Reinhold Messner attempts the South Face. Reinhold Messner tarafından yönetilen 1977 uluslararası bir ekip, Güney Yüz çalışır.
1978, Spring: Amemiya returns with an expedition which puts five members on the summit via the Southwest Ridge -- the first ascent not using the Northeast Ridge. 1978, Bahar: Güneybatı Ridge üzerinden zirvesinde beş üyeden koyar bir sefer ile Amemiya dönüşler - ilk tırmanışın Kuzeydoğu Sırtı kullanmıyor. One team member dies during the ascent. Bir ekip üyesi yükselme sırasında ölür.
1978, Autumn - Seiko Tanaka of Japan leads successful climb of the very difficult Southeast Ridge. 1978, Sonbahar - Japonya Seiko Tanaka çok zor Güneydoğu Sırtı'nın başarılı tırmanmaya yol açar. Four are killed during the ascent. Dört yükselme sırasında öldürüldü. A French team attempts the Southwest Buttress (also called the "South Buttress"), only reaches 7,200 m. Bir Fransız ekibi, sadece 7200 ulaşır (ayrıca "Güney Payandalı" olarak adlandırılır) Güneybatı Payandalı girişimleri m.
1980 - Four man team consisting of Polish climbers Voytek Kurtyka , Ludwik Wiczyczynski, Frenchman René Ghilini and Scotsman Alex MacIntyre climbed the east face, topping out at 7,500 m on the northeast ridge. 1980 - Polonya dağcı oluşan ekip Dört adam Voytek Kurtyka , Ludwik Wiczyczynski, Fransız René Ghilini ve İskoç Alex MacIntyre sırtlarında kuzeydoğu m 7500 dışarı, tepesi yüz tırmandı doğu. After a bivouac they descended in a storm. Bir açık ordugâh sonra bir fırtınada indi. One week later they climbed the mountain via the northeast ridge. Bir hafta sonra da sırt kuzeydoğu üzerinden tırmandı dağı. [10]
1981 - Yugoslavian team reaches 7,950 m after putting up the first route on the true South Face of the mountain, on the right side, connecting with the Southeast Ridge. 1981 - Yugoslavya takım 7950 m gerçek Güney ilk rota koyarak sonra Güneydoğu Ridge ile bağlarken, sağ tarafta, dağ Yüz ulaşır. They climbed in alpine style but suffered four days of open bivouacs and six days without food before returning. Onlar alpin tarzda tırmandı ama dönmeden önce yemek olmadan açık bivouacs ve altı gün dört gün yaşadı. Also, Hironobu Kamuro of Japan reaches the summit alone, via the normal route. Ayrıca, Japonya Hironobu Kamuro normal yoldan, tek başına zirveye ulaşır.
1984 - Three members of the Czechoslovakian expedition (J. Simon, K. Jakes, J. Stejskal) climb the West Face to the summit. 1984 - Çekoslovakya seferi (J. Simon, K. Jakes, J. Stejskal) üç üyesi Batı zirvesine Yüz tırmanmaya. J. Simon died during the descent. J. Simon iniş sırasında öldü.
1985 A Polish expedition including Jerzy Kukuczka climbs Dhaulagiri in Winter via the standard route, summiting January 21. Polonyalı sefer de dahil olmak üzere 1985 Jerzy Kukuczka 21 Ocak summiting, yoldan standart Kış tırmanıyor Dhaulagiri.
1986 A mostly Polish expedition puts up a second South Face route, on the left side of the face connecting with the Southwest Ridge route. 1986 A çoğunlukla Polonyalı sefer ikinci bir Güney Güneybatı Ridge rota ile bağlantı yüzünün sol tarafında, rota Yüz yukarı koyar. They go above 7,500 m but do not summit. Onlar 7500 metre yükseklikte gitmek ama zirve yok.
1988 Y. Moiseev and K. Valiev in cooperation with a Slovak Z. Demjan succeeded in climbing the south-west buttress. Bir Slovak Z. Demjan ile işbirliği içinde 1988 Y. Moiseev ve K. Valiev güney-batı perçinleştirmek tırmanma başardı. This 3,000 metre ascent with difficult technical climing at 6,800-7,300m was acknowledged as the year's best achievement at the UIAA Expedition Commission Conference. [ citation needed ] climing de 6,800-7,300 m teknik tırmanış zor metre Bu 3000 Konferansı Komisyonu Expedition iyi başarı de UIAA's olduğunu kabul ettiği gibi yıl.
1990 Dhaulagiri becomes the first mountain higher than 8,000 m to be climbed by a Lithuanian. Dainius Makauskas disappears on the descent. 1990 Dhaulagiri. Hale birinci Litvanyalı bir tırmandı tarafından olmak m 8000 dağ daha yüksek Dainius Makauskas iniş kaybolur gör.
1993 A Russian-British team puts up the Direct North Face Route. 1993 Rus-İngiliz ekibi Doğrudan Kuzey Rotası Yüz yukarı koyar.
1998 French climber Chantal Mauduit dies in an avalanche on Dhaulagiri. 1998 Fransız dağcı Chantal Mauduit Dhaulagiri bir çığ ölür.
1999 On October 24 British climber Ginette Harrison dies in an avalanche on Dhaulagiri. 1999 24 Ekim'de İngiliz dağcı Ginette Harrison Dhaulagiri bir çığ ölür. Days later, Slovenian Tomaz Humar climbs the South Face solo but does not reach the summit. Gün sonra, Sloven Tomaz Humar zirvesine tırmanır yalnız Yüz Güney ulaşamıyor ama yok. His ascent ended at 7,300 m due to by a 300 m band of rotten rock. Onun çıkış çürük bir kaya 300 m grup tarafından 7300 m nedeniyle sona erdi. Humar traverses to the dangerous SE ridge, re-enters the face briefly and exits c. Humar yeniden yüz kısaca ve çıkar girer, tehlikeli SE sırtına erişir c. 8000 m for a descent on the NE ridge. NE sırtlarında bir iniş için 8000 m. Dhaulagiri has never been summitted from the South Face , which remains one of the greatest remaining challenges in alpinism. Güney Yüz gelen Dhaulagiri dağcılık en büyük kalan sorunlardan biri olmaya devam etmektedir ki, summitted olmamıştı.
2007 - Eva Martínez becomes the first Mexican woman to ascend the Dhaulagiri with a Spanish team in which two colleagues died. 2007 - Eva Martínez ilk haline Meksikalı bir ile Dhaulagiri yükselmek için kadın İspanyolca öldü takım hangi iki meslektaşını.
Other peaks in the Dhaulagiri Himalaya [ değiştir Himalaya Dhaulagiri içinde] Diğer zirveleri World Dünya
Rank † Rütbe †  Mountain Dağ  Height (m) Yüksekliği (m)  Height (ft) Yükseklik (ft)  Coordinates Koordinatları  Prominence (m) Ün (m)  First ascent Ilk çıkış 
30 30  Dhaulagiri II Dhaulagiri II  7,751 7,751  25,430 25,430  28°45′50″N 83°23′15″E  /  28.76389°N 83.3875°E  / 28.76389; 83.3875 ( Dhaulagiri II ) 28 ° 45'50 "N 83 ° 23'15" E / 28,76389 ° N 83,3875 ° E / 28,76389; 83,3875 (Dhaulagiri II)  2,391 2,391  1971 1971 
 Dhaulagiri III Dhaulagiri III  7,715 7,715  25,311 25,311  28°45′17″N 83°22′37″E  /  28.75472°N 83.37694°E  / 28.75472; 83.37694 ( Dhaulagiri III ) 28 ° 45'17 "N 83 ° 22'37" E / 28,75472 ° N 83,37694 ° E / 28,75472; 83,37694 (Dhaulagiri III)  135 135  1973 1973 
 Dhaulagiri IV Dhaulagiri IV  7,661 7,661  25,135 25,135  28°44′12″N 83°18′52″E  /  28.73667°N 83.31444°E  / 28.73667; 83.31444 ( Dhaulagiri IV ) 28 ° 44'12 "N 83 ° 18'52" E / 28,73667 ° N 83,31444 ° E / 28,73667; 83,31444 (Dhaulagiri IV)  469 469  1969 1969 
 Dhaulagiri V Dhaulagiri V  7,618 7,618  24,992 24,992  28°44′05″N 83°21′41″E  /  28.73472°N 83.36139°E  / 28.73472; 83.36139 ( Dhaulagiri V ) 28 ° 44'05 "N 83 ° 21'41" E / 28,73472 ° N 83,36139 ° E / 28,73472; 83,36139 (Dhaulagiri V)  340 340  1975 1975 
 Dhaulagiri VI Dhaulagiri VI  7,268 7,268  23,845 23,845  28°42′30″N 83°16′27″E  /  28.70833°N 83.27417°E  / 28.70833; 83.27417 ( Dhaulagiri VI ) 28 ° 42'30 "N 83 ° 16'27" E / 28,70833 ° N 83,27417 ° E / 28,70833; 83,27417 (Dhaulagiri VI)  453 453  1970 1970 
72 72  Churen Himal (Main) Churen Himal (Ana)  7,385 7,385  24,229 24,229  28°44′06″N 83°12′58″E  /  28.735°N 83.21611°E  / 28.735; 83.21611 ( Churen Himal (Main) ) 28 ° 44'06 "N 83 ° 12'58" E / 28,735 ° N 83,21611 ° E / 28,735; 83,21611 (Churen Himal (Ana))  600 600  unknown‡ bilinmeyen ‡ 
 Churen Himal (East) Churen Himal (Doğu)  7,371 7,371  24,229 24,229  28°44′33″N 83°13′51″E  /  28.7425°N 83.23083°E  / 28.7425; 83.23083 ( Churen Himal (East) ) 28 ° 44'33 "N 83 ° 13'51" E / 28,7425 ° N 83,23083 ° E / 28,7425; 83,23083 (Churen Himal (Doğu))  150 150  1970 1970 
 Churen Himal (West) Churen Himal (Batı)  7,371 7,371  24,183 24,183  28°43′55″N 83°12′45″E  /  28.73194°N 83.2125°E  / 28.73194; 83.2125 ( Churen Himal (West) ) 28 ° 43'55 "N 83 ° 12'45" E / 28,73194 ° N 83,2125 ° E / 28,73194; 83,2125 (Churen Himal (Batı))  70 70  1970 1970 
 Dhaulagiri VI Dhaulagiri VI  7,268 7,268  23,845 23,845  28°42′30″N 83°16′32″E  /  28.70833°N 83.27556°E  / 28.70833; 83.27556 ( Dhaulagiri VI ) 28 ° 42'30 "N 83 ° 16'32" E / 28,70833 ° N 83,27556 ​​° E / 28,70833; 83,27556 ​​(Dhaulagiri VI)  485 485  1970 1970 
95 95  Putha Hiunchuli Putha Hiunchuli  7,246 7,246  23,773 23,773  28°44′50″N 83°08′55″E  /  28.74722°N 83.14861°E  / 28.74722; 83.14861 ( Putha Hiunchuli ) 28 ° 44'50 "N 83 ° 08'55" E / 28,74722 ° N 83,14861 ° E / 28,74722; 83,14861 (Putha Hiunchuli)  1,151 1,151  1954 1954 
 Gurja Himal Gurja Himal  7,193 7,193  23,599 23,599  28°40′26″N 83°16′37″E  /  28.67389°N 83.27694°E  / 28.67389; 83.27694 ( Gurja Himal ) 28 ° 40'26 "N 83 ° 16'37" E / 28,67389 ° N 83,27694 ° E / 28,67389; 83,27694 (Gurja Himal)  500 500  1969 1969  
 False Junction Peak Yanlış Kavşağı Peak  7,150 7,150  23,458 23,458  28°43′00″N 83°16′38″E  /  28.7166667°N 83.27722°E  / 28.7166667; 83.27722 ( False Junction Peak ) 28 ° 43'00 "N 83 ° 16'38" E / 28,7166667 ° N 83,27722 ° E / 28,7166667; 83,27722 (Yanlış Kavşağı Peak)  400 400  1970 1970  
 Junction Peak Kavşak Peak  7,108 7,108  23,320 23,320  28°43′19″N 83°16′38″E  /  28.72194°N 83.27722°E  / 28.72194; 83.27722 ( False Junction Peak ) 28 ° 43'19 "N 83 ° 16'38" E / 28,72194 ° N 83,27722 ° E / 28,72194; 83,27722 (Yanlış Kavşağı Peak)  20 20  1972 1972 
† Only peaks above 7,200 m with more than 500 m (1,640 ft) of topographic prominence are ranked . ft) 1640 m (500 Sadece tepe üzerinde 7.200 m den fazla † topografik önem vardır sırada .
‡ The status of Churen Himal's three peaks is unclear and sources differ on their heights. The coordinates, heights and prominence values above are derived from the Finnmap.  The first ascent data is from Neate, [ 11 ] but it is unclear if the first ascent of Churen Himal East was actually an ascent of the highest of the three peaks, as Neate lists Churen Himal Central as a 7,320 m subpeak of Churen Himal East. zirveleri üç Himal ‡ durumu Churen belli değildir ve kaynakları yükseklikleri onların farklı gör. Finnmap üzerindedir türetilir koordinatları değerleri önem ve yükseklikleri. İlk çıkış veri Neate dan ,  ama Churen Doğu Himal üç zirvelerinin en yüksek subpeak olarak 7320 m bir Neate Merkez listeleri Churen Himal, çıkış bir Doğu oldu aslında Himal ilk yükselişin Churen olduğunu anlamamanız durumunda.
Most of the named 7,000 metre peaks are on a ridge extending WNW, separated from Dhaulagiri I by 5,355m French Pass at 28°46'55"N, 83°31'54"E. In order they are Dhaulagiri II, III, V, IV, Junction Peak, Churens East, Central and West, then Putha Hiunchuli. zirveleri metre çoğu adlı 7000 E. "83 ° N 31'54" 46'55 28 ° 'de 5.355 m Fransız Pass tarafından gelen Dhaulagiri ben vardır BKB bir sırt uzanan ayrılmış [14] onlar için vardır, Dhaulagiri II III, V, IV, Kavşak Tepe, Churens Doğu, Orta ve Batı, sonra Putha Hiunchuli. False Junction Peak, Dhaulagiri VI and Gurja are on a ridge extending south from Junction Peak.  The British Alpine Club's  Himalayan Index lists 37 more peaks over 6,000 m. Yanlış Kavşak Tepe, Dhaulagiri VI ve Gurja Peak Kavşağı güneye uzanan sırt bir oluşturmuyor. İngiliz Alpine Club [16] Himalaya Endeksi m. tepe üzerinde 6000 daha listelerini 37
Climbing History [ değiştir Tarihçe] Tırmanma 1954 - JOM Roberts and Sherpa Ang Nyima climb Putha Hiunchuli, first major summit ascent in the range.  1954 - Jom Roberts ve Şerpa Ang Nyima tırmanmaya Putha Hiunchuli, tırmanışın aralık zirvesinin ilk büyük. [18]
1955 - Dh.II attempted by JOM Roberts and others 1955 - Dh.II Roberts Jom teşebbüs ve diğerleri 1959 1959
1.Pre-monsoon  and post-monsoon  reconnaissances of Dh.II by Japanese expeditions. Ön muson ve post-muson sefer Japonlar tarafından Dh.II reconnaissances of.
2.Hangde 6556m in Mukut section attempted.Mukut bölümünde Hangde 6556m çalıştı.
1962 1962
1.Churen attempt from north by Japanese Nihon University expedition. Japon Nihon Üniversitesi seferi ile kuzey Churen girişimi. Climbed Hangde (~6600m), Tongu (~6250m), P6265 during approach/acclimation through Hidden Valley; also Kantokal (~6500m) north of Putha Hiunchili. [ 23 ] ~ 6600m), Tongu (~ 6250m), P6265 sırasında yaklaşım Vadisi Gizli / alışma yoluyla (tırmanılan Hangde; da Kantokal (~ 6500m) Hiunchili Putha kuzeyinde.
2.Churen and Dh.VI attempt from south by JOM Roberts, thinking he was on Dh.IV due to inaccurate maps. Jom Roberts güneyden Churen ve Dh.VI teşebbüs, düşünme o Dh.IV üzerinde hatalı haritalar kaynaklanıyordu. Climbed a lower peak (6,529m) near Gurja, naming it Ghustang after the stream draining the cirque they climbed in.  sonra dere drene cirque onlar tırmandı Ghustang onu içeri adlandırma tırmanılan Gurja) yakınındaki m (6529 doruk alt
1963 1963
1.Dh.II attempt by Austrian expedition, reaching 7,000m [ 25 ] ulaşarak 7000, Avusturya seferi m Dh.II girişimi [25]
2.Dh.III attempt [ 26 ] Dh.III girişimi1965 1965
1.Japanese expedition to Dh.II delayed two months by heavy snow in approach passes. Dh.II Japonca sefer yaklaşım geçer ağır kar tarafından iki ay gecikmeli. Lost two porters to avalanche, then another porter was injured in a fall and needed evacuation. çığ iki hamal Lost, daha sonra başka bir kapıcı düşme ve gerekli tahliye yaralandı. This left too little food to continue. [ 27 ] Bu devam sola çok az yiyecek. [27]
2.JOM Roberts leads British RAF expedition to Dh.VI, still believing it was Dh.IV. Jom Roberts hala Dh.IV. oldu inanarak, Dh.VI İngiliz RAF seferi olur Defeated by late monsoon, then early winter storms creating excessive avalanche risk.. [ 28 ] .. Risk Defeated tarafından geç kış fırtınaları yaratan aşırı erken muson, sonra çığ .
1969 1969
1.Dh.IV attempt by Austrian Alpine Club. Avusturyalı Alpine Club tarafından Dh.IV girişimi. Five Austrians and one Sherpa disappear, may have summited. [ 29 ] Beş Avusturyalılar ve bir Sherpa yok, summited olabilir. [29]
2.Gurja climbed by Japanese expedition.. [ 30 ] Gurja sefer Japon tırmandı tarafından .. [30]
3.First authorized ascents of Tukuche 6920m and Tukuche West 6800m. [ 31 ] Ilk. 6800m Batı yetkili rampalar ve Tukuche 6920m ve Tukuche [31]
1970 1970
1.Japan's Kansai Mountaineering Club unsuccessful on Dh.IV in April but climbed Dh.VI [ 32 ] and False Junction Peak.. [ 33 ] Kulüp başarısız üzerinde Dh.IV Nisan Dağcılık Kansai Japonya ama Dh.VI tırmandı [32] ve False Kavşak Tepe .. [33]
2.Korean expedition claims they summited Churen East on April 29. Korean sefer onlar 29 Nisan'da Churen Doğu summited iddia ediyor. Questioned by same year Japanese expedition, see next. Aynı yıl Japon keşif heyeti tarafından sorgulanmış, sonraki bakın.
3.Japanese expedition climbs Churen Central and Churen West on Oct. 24.. [ 34 ] Japon seferi 24 ve Churen Batı'ya Ekim Merkezi tırmanıyor Churen .. [34]
1971 1971
1.First ascent of Dh.II on May 18 by German expedition. [ 35 ] Alman ekip tarafından 18 May Dh.II tarihinde ilk yükseliş. [35]
2.Dh.IV attempt [ 36 ] Dh.IV girişimi [36]
3.Dh.V attempted by pre- and post-monsoon Japanese expeditions. Dh.V öncesi ve sonrası muson Japon seferler ile çalıştı. Both ended by fatal accidents. [ 37 ] Her iki kaza ölümle sonuçlanan. [37]
1972 - Dh.IV attempted twice by Japanese expeditions. 1972 - Dh.IV Japon seferleri ile iki kez denedi. First attempt abandoned when a climber fell ill and died at 6200m. Bir dağcı hastalandı ne zaman ve 6200m ölen ilk girişim terk etti. Second expedition climbed via crest from west, found route too long at high elevation (7,000m+). İkinci sefer, batıdan kret üzerinden tırmandı (7000 m +) yükseklik de çok uzun yol bulundu. Climbed Dh.VI and Junction Peak. [ 38 ] Tırmandı Dh.VI ve Kavşak Tepe. [38]
1973 1973
1.first ascent of Dh.III on October 20 by German expedition. [ 39 ] Alman ekip tarafından 20 Ekim Dh.III tarihinde ilk yükseliş. [39]
2.Dh.IV attempted by Austrians who reached 7250m on N face, then by British who quit after two deaths. [ 40 ] Dh.IV ölümleri iki sonra çıkın İngiliz daha sonra yüz N 7250m girişiminde ulaştı tarafından Avusturyalılar. [40]
1974 1974
1.Dh.IV attempt by British RAF expedition abandoned after three sherpas killed by falling ice. [ 41 ] RAF sefer İngiliz Dh.IV girişimi buz düşen öldürdü tarafından Sherpa üç terkedilmiş sonra. [41]
2.In Mukut section: ascents of Parbat Rinchen 6200m, Parbat Talpari 6248m, West Himparkhal 6248m, East Himparkhal 6227m, Tashi Kang III 6157m [ 42 ] bölümünde Mukut: 6157m III rampalar ve Parbat Rinchen 6200m, 6248m Parbat Talpari, Batı Himparkhal 6248m, Doğu Himparkhal 6227m, Tashi Kang [42]
1975 1975
1.Dh.IV climbed May 9 by S. Kawazu and E. Yusuda, who died on descent, bringing death toll on Dh.IV to 14. Dh.IV 14 Dh.IV üzerinde ölü getirerek, iniş öldü S. Kawazu ve E. Yusuda tarafından 9 Mayıs tırmandı. Another Japanese expedition in October puts ten on summit without loss of life. [ 43 ] seferine Ekim Japon bir başka can kaybı olmadan zirve on koyar. [43]
2.Dh.V climbed by M. Morioka and sherpa Pembu Tsering on Japanese expedition. [ 44 ] Dh.V sefer Japon Morioka ve Sherpa Pembu Tsering M. tırmandı tarafından. [44]
1979 - Japanese traverse Dh.II, III and V along 7,150m+ crest. 1979 - Japon travers Dh.II, III ve V 7150 m + kret boyunca. Expedition led by a woman. [ 45 ] Sefer kadın bir yol ile

CHO OYU DAĞI

Cho Oyu (veya Qowowuyag;, Nepal चोयु Tibet de Wylie çevirisi : jo bo dBu yag; Çince :卓奥有山, Pinyin : Zhuó'àoyǒu Shan) en yüksek altıncı dağ yukarıda ft) 26.906 olarak dünyaya 8.201 metre ( deniz seviyesi. Cho Oyu lies in the Himalayas and is 20 km west of Mount Everest , at the border between China and Nepal. Cho Oyu yatıyor Himalayalar ve 20 km batısında Everest'in Nepal ve Çin arasındaki sınır, de. Cho Oyu means "Turquoise Goddess" in Tibetan. Cho Oyu Tibetçe "Turkuaz Tanrıça" anlamına gelmektedir.
Cho Oyu was first attempted in 1952 by an expedition organised and financed by the Joint Himalayan Committee of Great Britain as preparation for an attempt on Mount Everest the following year. Cho Oyu edildi tarafından finanse ve organize bir sefer ilk girişiminde bulunan tarafından 1952 Müşterek Himalaya Komitesi İngiltere Great yılı takip eden bir girişim için de hazırlık Everest Dağı. The expedition was led by Eric Shipton and included Edmund Hillary & Tom Bourdillon , but technical difficulties at an ice cliff above 6,650 m (21,820 ft) proved beyond their abilities.  Sefer tarafından yürütüldü Eric Shipton dahil Edmund Hillary ve Tom Bourdillon , ancak yeteneklerini ötesinde ft) kanıtladı 21.820 teknik zorluklar bir buz uçurum (m yükseklikte 6650.
The mountain was first climbed on October 19, 1954, via the north-west ridge by Herbert Tichy , Joseph Jöchler and Sherpa Pasang Dawa Lama of an Austrian expedition. Cho Oyu was the fifth 8000 metre peak to be climbed, after Annapurna in June 1950, Mount Everest in May 1953, Nanga Parbat in July 1953 and K2 in July 1954. Dağ olmuştur sırtı batı ile kuzey-1954 tırmandı Ekim 19, ilk Herbert Tichy , Joseph Jöchler ve Sherpa Lama bir Dawa Pasang Avusturya seferine.  Cho Oyu, metrelik zirveye olmak tırmandı 8000 beşinci sonra Annapurna 1950 yılında Haziran, Everest Dağı , 1953 Mayıs ayında Nanga Parbat ve Temmuz 1953 K2 1954 yılında Temmuz.
Just a few kilometres west of Cho Oyu is Nangpa La (5,716m/18,753 ft), a glaciated pass that serves as the main trading route between the Tibetans and the Khumbu 's Sherpas . kilometre batısındaki Cho Oyu birkaç Sadece bir Nangpa La (5716 m/18, 753 ft), Tibetliler ve bir arasındaki ana ticaret rotası olarak pass hizmet glaciated Khumbu 's Sherpa . Due to its proximity to this pass and the generally moderate slopes of the standard northwest ridge route, some climbers consider Cho Oyu to be the easiest 8,000 metre peak to climb, and it is a popular objective for professionally guided parties. rota sırt standart kuzeybatı nedeniyle, genellikle orta yamaçları bu yakınlık geçiren ve bazı dağcılar kolay düşünün Cho Oyu olmak için 8000 metrelik zirveye tırmanmaktan  ve partiler için profesyonel rehberli objektif bir popüler.
 Içindekiler 
1 Timeline
2 See also 2 Ayrıca bakınız
3 References 3 Kaynaklar
4 Literature 4 Edebiyat
5 External links 5 Dış bağlantılar
 1952 First reconnaissance of north-west face by Edmund Hillary and party. [ 2 ] batı yüzüne bakarak-İlk keşif kuzeyinde 1952 Edmund Hillary ve parti. [2]
1954 First ascent by Austrians Joseph Jöchler and Herbert Tichy, and Pasang Dawa Lama (Nepal) [ 2 ] (Nepal) Lama 1954 İlk çıkış ile Avusturyalılar Joseph Jöchler ve Herbert Tichy ve Pasang Dawa [2]
1958 Second ascent of the peak, by an Indian expedition. zirve tarafından yükselişin bir Second 1958 Hint seferine. Sherpa Pasang Dawa Lama reached the peak for the second time. Şerpa Pasang Dawa Lama ikinci kez zirveye ulaşmıştır. First death on Cho Oyu. [ 2 ] Cho Oyu ile ilgili ilk ölüm. [2]
1959 Four members killed in an avalanche during a failed international women's expedition. [ 2 ] 1959 Dört üye Seferler uluslararası kadın başarısız öldürülen bir çığ sırasında. [2]
1964 Controversial third ascent by a German expedition as there is no proof of reaching the summit. orada bir Alman ekip tarafından 1964 Tartışmalı üçüncü çıkış zirveye ulaşan herhangi bir kanıtıdır. Two mountaineers die of exhaustion in camp 4 at 7,600m (24,935 ft). [ 2 ] İki dağcı) ft 24.935 (7600 m die tüketilmesi kamp 4. [2]
1978 Edi Koblmüller and Alois Furtner of Austria summit via the extremely difficult southeast face. [ 2 ] 1978 Edi Koblmüller ve Alois Furtner ve Avusturya karşısında güneydoğu zirvesi ile son derece zor. [2]
1983 Reinhold Messner succeeds on his fourth attempt, [ 2 ] with Hans Kammerlander and Michael Dacher . 1983 Reinhold Messner , denemede dördüncü başarır [2] ile Hans Kammerlander ve Michael Dacher .
1985 On February 12, Maciej Berbeka and Maciej Pawlikowski make the first winter ascent (repeated three days later by Andrzej Heinrich and Jerzy Kukuczka ). 1985 12 Şubat'ta, Maciej Berbeka ve Maciej Pawlikowski tarafından yapmak ilk kış tırmanışı tekrarladı üç gün ( Andrzej Heinrich ve Jerzy Kukuczka ).
1994 On May 13 Carlos Carsolio got the summit implementing a world record speed ascent from base camp, reached in 18 hours and 45 minutes. [ 4 ] 1994 13 Mayıs'ta Carlos Carsolio dakika saat ve 18 kamp ulaştı yılında hız tırmanış 45 rekor dünya var zirvesinde hayata bir. [4]
1994 First solo ascent via the South West face by Yasushi Yamanoi. Yasushi Yamanoi tarafından Güney Batı yüz üzerinden 1994 İlk solo tırmanış.
2004 Second summit by double amputee ( Mark Inglis ) çift ​​amputee (2004 İkinci zirve Mark Inglis )
2007 Second Indian ascent. 2007 İkinci Hint yükseliş. Expedition led by Abhilekh Singh Virdi. Sefer Abhilekh Singh Virdi tarafından yol açtı.

MAKALU DAĞI

Makalu (resmen, Çin Makaru मकालु resmen Nepal, Çin , Pinyin : Mǎkǎlǔ Shan; Makalungma içinde Limbu ) en yüksek beşinci dağ ve ft) 27.825 dünyaya 8.481 metre (12 (19 km yer almaktadır ) güneydoğu mi Everest Dağı arasındaki sınır, Nepal ve Çin . One of the eight-thousanders , Makalu is an isolated peak whose shape is a four-sided pyramid . biri sekiz thousanders , Makalu taraflı dört bir olup izole tepe olan şekil piramit .
Makalu has two notable subsidiary peaks. Kangchungtse , or Makalu II (7,678 m) lies about 3 km (2 mi) north-northwest of the main summit. Makalu zirveleri olan iki önemli kuruluşu. Kangchungtse veya Makalu II (7678 m) zirvesine) kuzey-kuzeybatı ana yatıyor yaklaşık 3 mil km (2. Rising about 5 km (3.1 mi) north-northeast of the main summit across a broad plateau, and connected to Kangchungtse by a narrow, 7,200 m saddle , is Chomo Lonzo (7,804 m). m Rising yaklaşık 5 km (3.1 mil) kuzey-geniş zirve boyunca ana kuzeydoğusunda plato, 7200, dar bir ve bağlantılı Kangchungtse tarafından eyer , bir Chomo Lonzo (7804 m).
Contents Içindekiler 
1 Climbing history 1 Tırmanma geçmişi
2 Notable ascents 2 Önemli tırmanış
3 Makalu-Barun Valley 3 Makalu-Barun Vadisi
4 References 4 Referanslar
5 External links 5 Dış bağlantılar

 Climbing history [ değiştir tarih] Tırmanma The first attempt on Makalu was made by an American team led by William Siri in the spring of 1954. denemesinde Makalu ilk bir tarafından yapılmıştır Amerikan liderliğindeki ekip William Siri 1954 bahar içinde. The expedition was composed of Sierra Club members including Allen Steck , and was called the California Himalayan Expedition to Makalu. Sefer oluşuyordu Sierra Club dahil üyeleri Allen Steck ve Makalu için Kaliforniya Himalaya Expedition çağrıldı. This was the first American mountaineering expedition to the Himalaya.  They attempted the southeast ridge but were turned back at 7,100 m (23,300 ft) by a constant barrage of storms. Bu Himalaya Amerikan dağcılık sefer için ilk. Onlar ancak güneydoğu sırtı teşebbüs fırtınaların baraj sabit (23.300 ft) tarafından bir metre arkasında 7.100 döndü. A New Zealand team including Sir Edmund Hillary was also active in the spring, but did not get very high due to injury and illness. Bir Yeni Zelanda dahil takım Sir Edmund Hillary , ancak bahar, etkin de olan hastalık ve yaralanma mi değil bağlı olsun çok yüksek. In the fall of 1954, a French reconnaissance expedition made the first ascents of the subsidiary summits Kangchungtse (October 22: Jean Franco , Lionel Terray , Sardar Gyaltsen Norbu and Pa Norbu) and Chomo Lonzo (October 30(?): Jean Couzy and Terray). [ 3 ] 1954 sonbahar, bir Fransız keşif seferi zirve tırmanışları ilk yapılan iştiraki Kangchungtse (22 Ekim: Jean Franco , Lionel Terray , Sardar Gyaltsen Norbu ve Pa Norbu) ve Chomo Lonzo (30 Ekim  Jean Couzy ve Terray .)
Makalu was first climbed on May 15, 1955 by Lionel Terray and Jean Couzy of a French expedition led by Jean Franco. Makalu olmuştur 1955, tırmandı üzerinde 15 Mayıs ilk Lionel Terray ve Jean Couzy bir olan Fransız Jean Franco tarafından sefer açtı. Franco, G. Magnone and Sardar Gyaltsen Norbu summitted the next day, followed by Bouvier, S. Coupe, Leroux and A. Vialatte on the 17th. Franco, G. Magnone ve Sardar Gyaltsen Norbu 17 üzerinde Bouvier, S. Coupe, Leroux ve A. Vialatte ardından ertesi gün, summitted. This was an amazing achievement at the time to have the vast majority of expedition member summit, especially on such a difficult peak. Bu zamanda inanılmaz bir başarı gibi zor bir tepe özellikle sefer üye zirvesinin büyük çoğunluğa sahip oldu. Prior to this time, summits were reached by 1-2 people at most with the rest of teams providing logistical support before turning around and heading home. Öncesinde bu kez, zirve etrafında dönen ve eve gitmeden önce lojistik destek ekiplerinin geri kalanı ile en az 1-2 kişi tarafından ulaşılmıştır. The French team climbed Makalu by the north face and northeast ridge, via the saddle between Makalu and Kangchungtse (the Makalu-La), establishing the standard route. [ 3 ] Fransız ekibi rotayı standart Makalu-La), kuran (ve Kangchungtse Makalu yüz ve kuzeydoğu sırtı üzerinden eyer arasında kuzey tırmandı Makalu tarafından. 
Notable ascents Önemli 1970: The first ascent of the southeast ridge route attempted by the Americans was made by Y. Ozaki and A. Tanaka from a Japanese expedition on May 23. 1970: ilk tırmanışın Amerikalılar rota teşebbüs tarafından sırt güneydoğusunda bir gelen Tanaka tarafından Y. Ozaki ve A. yapıldı Japon 23 May sefere.
1971: The very technical West Pillar route was climbed in May by Frenchmen B. Mellet and Y. Seigneur. [ 3 ] 1971: çok teknik Batı Pillar yoldu. Seigneur Y. ve Mellet tırmandı Mayıs ile Fransızlar B. [3]
1975: An expedition led by Aleš Kunaver reached the top of Makalu up its steep southern side, becoming the first Slovenes to summit an eight-thousander. 1975: led by sefer bir Aleš Kunaver birinci olmayı, yan güney Makalu kadar dik bir zirveye Slovenyalılar zirvesine sekiz thousander. The first amongst them was Stane Belak . Bunlar arasında ilk Stane Belak . This was the third ascent of an eight-thousand meter peak by a great mountain face. [ 4 ] Bu yüz, yüce bir dağa tarafından sekiz bin metre tepe idi üçüncü yükseliş. [4]
1980: The second ascent of the West Pillar was completed in May by John Roskelley (summit), Chris Kopczynski, James States and Kim Momb, without Sherpa support and without bottled oxygen. [ 5 ] 1980: Batı Pillar ikinci tırmanışı tarafından Mayıs ayında tamamlandı John Roskelley ve Kim Momb olmadan Sherpa destek olmadan şişelenmiş oksijen. Devletler, zirve), Chris James Kopczynski, ( [5]
1981: On 15 October renowned Polish climber Jerzy Kukuczka ascended Makalu via a new route up the north-western side and north crest. 1981: Ünlü On 15 Ekim Polonyalı dağcı Jerzy Kukuczka kret kuzey ve batı tarafındaki kuzey yükselmiş Makalu üzerinden yeni bir rota kadar. Kukuczka climbed solo, in Alpine style , without supplemental oxygen . Kukuczka yılında solo tırmandı Alp stili ek olmadan, oksijen .
1988: Frenchman Marc Batard climbed in one day (after camps were set up) to the summit via the West Buttress on April 27. [ 6 ] 1988: Fransız Marc Batard 27 Nisan) için Payandalı zirve Batı ile üzerinde edildi set kamplarında gün (ardına tırmandı içinde. 
1988: On October 12, Carlos Carsolio summit Makalu for his third eight-thousander in his personal account. 1988: 12 Ekim'de, Carlos Carsolio zirve Makalu hesap thousander onun kişisel sekiz için yaptığı üçüncü.
2006: On or about January 27 the French mountaineer Jean-Christophe Lafaille disappeared on Makalu while trying to make the first winter ascent. [ 7 ] 2006: Açık veya 27 Ocak hakkında Fransız dağcı Jean-Christophe Lafaille çıkış kış ilk yapmaya çalışıyorum kayboldu üzerinde Makalu süre. [7]
2009: Makalu was first climbed in winter on February 9, 2009 by Italian Simone Moro and Kazakh Denis Urubko. [ 8 ] [ 9 ] It was the final Nepali eight-thousander to be climbed in winter conditions. 2009: Makalu İtalyan edildi tarafından 2009, 9 kış Şubat tırmandı ilk Simone Moro ve Kazak Denis Urubko. [8] [9] Bu koşullar thousander olmak tırmandı kış-sekiz Nepalce final oldu. Moro had previously made the first winter ascent of Shishapangma in winter 2005 with Pole Piotr Morawski . Moro vardı çıkış yapan ilk kış önceden Shishapangma kışın 2005 ile Pole Piotr Morawski .
Makalu is one of the harder eight-thousanders, and is considered one of the most difficult mountains in the world to climb. Makalu ve sert sekiz thousanders biridir tırmanmaya dünyanın en zor dağlarından biri olarak kabul edilir. The mountain is notorious for its steep pitches and knife-edged ridges that are completely open to the elements. Dağın dik sahaları ve tamamen elemanları açık bıçak ucu keskin sırtlar tanınıyor. The final ascent of the summit pyramid involves technical rock/ice climbing . zirve piramidin son çıkış teknik içerir kaya / buz tırmanışı .

 2004 photo mosaic: the Himalayas with Makalu and Mount Everest from the International Space Station, Expedition 8 . 2004 fotoğraf mozaik: Himalayalar Makalu ve Everest Dağı kadar Uluslararası Uzay İstasyonu, Expedition 8 . Makalu-Barun Valley [ değiştir Vadisi] Makalu-Barun Main article: Barun Valley Ana madde: Barun Vadisi

 Makalu-Barun Valley - A glacier valley starting from the foot of the Makalu. Makalu-Barun Vadisi - of Makalu ayak den başlamak üzere, vadi bir buzul. Makalu-Barun Valley is a himalayan glacier valley situated at the base of Mt. Makalu-Barun Vadisi Mt üssü bulunan vadi Himalaya buzul bir. Makalu in the Sankhuwasabha district Nepal. Sankhuwasabha ilçe Nepal Makalu. This valley lies entirely inside the Makalu Barun National Park . Bu vadi içinde tamamen yalan Makalu Barun Milli Parkı .
Barun Valley provides stunning contrasts, where high waterfalls cascade into deep gorges, craggy rocks rise from lush green forests, and colorful flowers bloom beneath white snow peaks. Barun Vadisi, tezat çarpıcı sağlar nerede derin boğazlar, yemyeşil ormanlar sarp kayaların yükselişi ve beyaz kar doruklarına altında rengarenk çiçekler içine yüksek şelale çağlayan. This unique landscape shelters some of the last pristine mountain ecosystems on earth. Bu eşsiz peyzaj barınaklar dünyadaki son bakir dağ ekosistemlerinin bazı. Rare species of animals and plants flourish in diverse climates and habitats, relatively undisturbed by human kind. Hayvanların Nadir türler ve bitkiler farklı iklim ve yaşam nispeten insanoğlu tarafından rahatsız edilmeden gelişmeye.
The first attempt of the Ski in the Himalayas expedition traveled along this valley to reach to the Makalu Base Camp. Himalayalar seferine Kayak ilk girişimi Camp Bankası'ndaki Makalu ulaşmak için yolculuk boyunca bu vadiye.

LHOTSE DAĞI

1.8.516 m. yüksekliği ile dünyanın en yüksek 4. dağı. olarak da bilinir. Nepal - tibet sınırında yer alan doruk hemen kuzeyindeki everest dağı'na 7.500 m. yüksekliğinde bir sırtla bağlanır. doruğuna ilk olarak 18 mayıs 1956'da, fritz luchsinger ve ernest reiss adlarındaki iki isviçreli dağcı tırmandı. bazı kişilerce everest dağı'nın bir parçası olarak kabul edilen doruğun adı tibet dilinde "güney doruğu" anlamına gelir. e1 adı ise, 1931'de doruğun ölçümünü yapan hindistan kadastro idaresi tarafından verilen "everest 1" adını temsil etmektedir.
dağın güney yüzü, (bkz: lhotse güney yüzü), dağcılık açısından tırmanılması en zor dağ yüzlerinden bir tanesidir.

KANCHENJUNGA DAĞI

Kanchenjunga dünyanın üçüncü en yüksek nepalin ikinci yüksek hindistanın en yüksek zirvesidir bulunduğu mevki nepalin hindistana yakın bölgesi olan taplejnug bölgesidir.
kanchenjunga kelimesinin anlamı karın beş hazinesi anlamına gelmektedir, ki sahip olduğu beş doruğun dördü 8.450 m den yüksektir. 1852 yılına kadar dünyanın en yüksek yeri olarak bilinen dağ, , yapılan hesaplamalar ile dünyanın üçüncü yüksek dağı olrak saptanmıştır.
kanchenjunga'nın beş doruğunu ismi:
kanchenjunga 8586 m
batı kanchenjunga veya yalung kang 8505 m
orta kanchenjunga 8482 m
güney kanchenjunga 8494 m
kambachen 7902 m
yalung ve kambachen dorukları nepalde iken diğer üç doruk nepal hint sınır üzerindedir.
25 mayıs 1955de george band ve joe brown dan oluşan britanyalı dağcı keşif grubu tarfından ilk kez tırmanıldı.

K2 DAĞI

Karakurum'da Pakistan-Çin sınırı üzerinde bulunan K2 Dağı, 8.611 metreye ulaşan yüksekliğiyle, Everest'ten sonra dünyanın en yüksek ikinci dağıdır.
K2 ismini almasının sebebi, Hindistan'daki İngiliz sömürge yönetimi tarafından yürütülen Büyük Trigonometrik Ölçüm sırasında Karakurum Dağları üzerinde kodlanan ikinci dağ olmasıdır.[1] Dağın geleneksel ve yaygın olarak kullanıldığı kanıtlanan yerel bir adı yoktur.[2]
K2, 8.000 m.'den yüksek 14 dağ arasında çıkış sayılarına göre zirvesine en zor varılabilendir.[kaynak belirtilmeli] İlk başarılı zirve çıkışını 1954 yılında bir İtalyan ekip yapmıştır. Liderliğini Ardito Desio'nun yaptığı bu ekipte zirveye ulaşabilen dağcılar Lino Lacedelli ve Achille Compagnoni'dir. K2'ye tırmanan ilk kadın Polonyalı dağcı Wanda Rutkiewicz olmuştur. Türkiye'den ilk çıkışı 2001 yılında Nasuh Mahruki gerçekleştirmiştir.
En çok kullanılan tırmanış rotası, 1900'lerin başında K2 çevresine ilk ulaşanlardan Abruzzi dükü Luigi Amedeo'nun adının verildiği Abruzzi sırtı rotasıdır. Bu rotanın olduğu yüze ve ana kamp bölgesine yaklaşılırken sağ tarafta kalan Broad Peak silsilesi için yol ayrımı olan ve Paris'teki Concorde Meydanı'ndan adını alan bir meydan güzergahı üzerinden ulaşılır.
Yakın yıllara kadar dağcılar için ölüm oranı 1/3 iken, bu oran teknolojideki gelişmeler ve dağcıların tehlikeler konusundaki tecrübeleri sayesinde azalmaktadır.

EVEREST DAĞI

Everest, (Tibetçe: Çomolungma, Nepali: Çonnolugma Sagramata), dünyanın en yüksek dağı. Himalayalar’da, yaklaşık 28 derece kuzey enlemi ile 87 derece doğu boylamında, Çin–Nepal sınırı üzerinde yer alır. Çıplak Güneydoğu, Kuzeydoğu ve Batı sırtları en yüksek noktalara Everest (8.848 m) ile Güney doruğunda (8.748 m) ulaşır. Everest Dağı Kuzeydoğudaki Tibet Platosundan (yaklaşık 5.000 m) tam olarak görülebilir. Eteklerinden yükselen Çangtse, Khumbutse, Nuptse ve Lhotse gibi doruklar Nepal’den görülmesine engel olur.
Konu başlıkları [gizle]
1 Oluşumu
2 İklimi
3 Buzullar
4 Akarsular
5 Tırmanma Girişimleri
5.1 Türk Dağcılar
6 Kaynakça
7 Dış Bağlantılar

 Oluşumu [değiştir].Büyük Himalayalar’ın oluşumu, Miyosen Bölümde (yaklaşık 26-27 milyon yıl önce) Hindistan Yarımadasıyla Tibet Yaylalarının birbirine yaklaşmasının yol açtığı, jeolojik tortul havzalardaki sıkışmayla başladı. Bunu izleyen evrelerde Katmandu ve Khumbu napları (kırık ve devrik yamaç kıvrımları), sıkışıp yukarı doğru çıkarak birbirlerinin üzerine kıvrıldılar ve ilkel bir dağ sırası oluşturdular. Kuzeydeki arazi kütlesinin toptan yükselmesi, bölgenin yüksekliğini arttırdı. Napların yeniden kıvrılmasıyla bölgenin tümü yeni bir tabakayla örtüldü ve Pleyistosen Bölümün (yaklaşık 2,5 milyon yıl önce) Mahabarat Evresinde Everest Dağı ortaya çıktı. Karbonifer Dönemin (yaklaşık 345-280 milyon yıl önce) sonu ile Permiyen Dönemin (280-225 milyon yıl önce) başından kalan ve başka yarı-kristalleşmiş tortullarla ayrılmış olan kireçtaşı katmanları, senklinal katmanlaşma yoluyla biçimlendi. Günümüzde de süren bu biçimlenmenin yol açtığı sürekli yükselme aşınımla dengelenmektedir.

Güneş ışıkları altında Everest Dağı'nın zirvesi.
Everest Dağı İklimi Everest Dağı troposferin üçte ikisini geçerek oksijenin az olduğu üst katmanlara ulaşır. Oksijen eksikliği, hızı saatte 100 km ye varan sert rüzgarlar ve zaman zaman -70 dereceye kadar düşen aşırı soğuklar yukarı yamaçlarda herhangi bir hayvan ya da bitkinin yaşamasına olanak vermez. Yaz musonları sırasında yağan kar rüzgarla ufalanarak yığılır. Bu kar yığıntıları buharlaşma çizgisinin üzerinde olduğundan genellikle buzulları besleyen büyük buzkar çanakları oluşmaz. Bu nedenle Everest’in buzulları yalnızca sık sık düşen çığlarla beslenir. Ana sırtlarla birbirinden ayrılan dağ yamaçlarındaki buz katmanları dağın eteklerine kadar bütün yamacı kaplamakla birlikte, zaman içinde iklimin değişmesiyle ağır ağır çekilmektedir. Kış aylarında kuzey batıdan gelen güçlü rüzgarlar karları süpürerek doruğun daha çıplak bir görünüm kazanmasına yol açar.
 Buzullar
Everest Dağı'nın kuzey yüzüEverest Dağındaki başlıca buzullar Kangşang Buzulu (doğu), Doğu ve Batı Rongbuk Buzulları (kuzey ve kuzeybatı), Pumori Buzulu (kuzeybatı), Khumbu Buzulu (batı ve güney) ve Everest ile Lhotse-Nuptse sırtı arasında kapalı bir buz vadisi olan Batı Buzyalağıdır.


 Akarsular Dağdan çıkan sular birbirinden ayrılan kollarla güneybatı, kuzey ve doğu yönünde akar. Khumbu Buzulu eriyerek Nepal’de Lobucya Khola Irmağı'na karışır. İmca Khola adını alarak güneye doğru akan bu ırmak Dudh Kosi Irmağıyla birleşir. Çin’deki Rong Çu Irmağı Everest’in yamaçlarında Pumori ve Rongbuk buzullarından Karma Çu Irmağı ile Kangsang Buzullarından doğar.
 Tırmanma Girişimleri [değiştir]Everest'e tırmanma girişimleri 1920'de Tibet yolunun açılmasıyla başladı. İlk olarak[1] Kraliyet Coğrafya Derneği ile dağcılık Kulübü Birleşik Himalaya Komitesinin desteklediği bir ekip 1953’te doruğa ulaştı. 29 Mayıs 1953 günü Yeni Zelandalı Edmund Hillary ve Nepalli Tenzing Norgay, Güneydoğu sırtına tırmanarak Güney doruğundan geçip doruğa vardılar. Dağcılar bu tırmanış sırasında açık ve kapalı devre oksijen sistemleri, özel olarak yalıtılmış ayakkabı ve giysiler ile elde taşınır telsiz aygıtları kullandılar. Bu tarihten sonra çeşitli ülkelerin desteklediği çok sayıda dağcı ekibi doruğa ulaşmayı başardı.